← All stories / सबै कथाहरू
AI illustration of schoolboys meeting Mamapaka in a dim room, based on the author’s memories
AI illustration based on the author’s memories · स्मृतिमा आधारित एआई चित्रण

भाग २ · नारायण मिश्रको संस्मरण

विराटनगरमा ‘मामपाका’सँगको भेट

जब हामी विराटनगर पुग्यौँ, माहोल नै अर्कै थियो। गाउँबाट पैसा कमाउने सपना बोकेर हिँडेका हामीलाई त्यो सहर ठूलो मात्र होइन, बिरानो पनि लाग्यो। अब कहाँ जाने, कसलाई भेट्ने र काम कसरी खोज्ने भन्ने प्रश्न हाम्राअगाडि थिए।

त्यहाँ गाउँका एक जना चिनिएका, नाम चलेका मान्छे थिए। हामी उनलाई उपनामले ‘मामपाका’ भन्थ्यौँ। बिरानो सहरमा कम्तीमा उनलाई त चिन्छौँ भन्ने भरोसा थियो।

तर मामपाकालाई भेट्दा आफ्नै गाउँको मान्छे भेटेजस्तो सहज लागेन। कुनै राजाको अगाडि पुगेझैँ भयो—बोल्न पनि आँट बटुल्नुपर्ने।

कोठा अँध्यारो थियो। चुरोटका ठुटैठुटा थिए। उनका लामा कपालमा लिखै‌लिखा देखिन्थे। अनि आवाज! फिल्मको खलनायकले बोलेझैँ गहिरो, सुन्नेबित्तिकै सातो जाने खालको।

हामीलाई देख्नेबित्तिकै उनले त्यही गहिरो स्वरमा सोधे—

“किन आयौ यहाँ? घर जाओ।”

पैसा कमाउने रहरले घर छाडेर हिँडेका हामीलाई फर्किने कुरा सुन्न मन थिएन। हामीले भन्यौँ—

“हामी पैसा कमाउन आएका।”

उनले सम्झाए—

“स्कुल गएर पढ। यस्तो काम नगर।”

त्यो स्वर र ती शब्द अहिले पनि झलझली सम्झन्छु। त्यतिबेला हामीलाई काम चाहिएको थियो; उनले पढ्न भनेका थिए। हामी पैसा कमाएर ठूलो हुने सपना देखिरहेका थियौँ; उनले हामीलाई स्कुल फर्काउन खोजेका थिए।

आज सम्झँदा उनको खलनायकजस्तो आवाजभित्रको त्यो सल्लाह अर्कै सुनिन्छ।

हामीले आफ्नो कुरा राखिरह्यौँ। हाम्रो बिन्ती सुनेर अन्ततः उनले मलाई काम गर्ने ठाउँ मिलाइदिए—हिमालयन सिनेमा हलको उल्टोपट्टि, कलेज रोडमा रहेको ‘बाजेको होटल’ मा।

त्यसरी पैसा कमाउने मेरो यात्राले पहिलो ठेगाना पायो।

घरबाट हिँड्दा लगाएका तीन तहका कपडाभन्दा मनभित्र बोकेको सपना ठूलो थियो। अब त्यो सपना बोकेर म बाजेको होटलमा पुगेको थिएँ। काम पाउनु नै सबै समस्याको समाधान हो भन्ने लागेको थियो।

तर होटलमा मेरो प्रतीक्षा गरिरहेको जीवनबारे मलाई केही थाहा थिएन।

बाजेको होटलभित्रको अर्को दर्दनाक कथा—क्रमशः।

Share on FacebookWhatsApp

← Read Part 1 / पहिलो भाग पढ्नुहोस् · Part 3 is coming / तेस्रो भाग आउँदैछ।